Belakang dosa. Depan pahala. Takkan aku nak jadi pak pacak? Goyang kaki. Hisap jari. Kuku digigit. Aku pon nak join lari. Lari berganti-ganti? Selfy? Suka hati. Mungkin aku tak sempurna. Cacat katanya. Mungkin aku tak laju. Mungkin jugak aku jatuh. Mungkin nanti aku terseliuh. Tapi takpa. At least aku nak lari dan aku harap Allah nampak. Ala, aku slowpoke. Wush, dia berlari. Aku naik motor cabok. Perh, dia naik Ferrari. Tapi, kami sama. Niat. Cuma yang beza. Iman dan taqwa. Aku kejar pahala. Dia pon kejar pahala. Mungkin journey kami beza. Aku jatuh lubang. Dia masuk longkang. Aku basah kuyup. Dia mungkin tengah redup. Aku nampak matahari. Dia nampak pelangi. Rilek itulah hidup.
Malam kelat. Hitam pekat. Hujan lebat. Ada kilat. Tayar pancat. Aku lambat. Macam ulat. Rasa penat. Muka penat. Budak Ferrari. Fuh! Dia berlari. Kanan kiri. Motor cabok? Ala, dah lapok. Aku naik mabok. Serabot perot. Stop aku sebut! Rasa dah nak meletop. Hidup macam denai hutan. Bukan taman permainan. Ada banyak buaian. Ada jugak lampu jalan. Bukan jugak Litar Sepang. Tak banyak simpang. Ini ujian. Dia jauh kat depan. Aku ketinggalan. Biarkan. Survey amalan. Topup iman. Aku berjalan. But who knows aku yang Allah nilai kan? Perasan.
Mata aku pejam. Biar sampai lebam. Impian syurga aku tanam. Dalam-dalam. Karat jahiliyah aku padam. Perbaiki masa silam. Cuba solat malam. Al-Quran kena khatam. Ilmu mesti hadam. Puasa jangan pitam. Title Hajah aku genggam. So, aku tak karam. Sesat tengah malam. Baru boleh beli Ducati. Bila pahala berkati-kati. Takpon Ferrari. Bila pahala terlebih jari. Plan kena teratur. Pakai kalkulator. Darab bahagi tolak campur. Baru boleh melabur. Hope pahala aku subur. Aku tak stuck dalam lumpur. Dosa berlumur. Ampunkan aku Ya Ghaffur.
Motor cabok? Dah berabok. Aku campak masuk lubok. Pakai motor baru. Ducati aku sapu. Fuh! Laju. Tercabut kuku. Gugur jantung. Dia melopong. Aku rasa sombong. Alamak, lombong! Motor melambung. Terus rentung. Aku melolong. Mintak tolong. Ujian ni berat. Aku dah kufur nikmat. Ingat aku selamat. Lastnya, tersesat. Sombong sangat. Aku tak larat. Nafas tersekat. Mana semangat? Hati dah berkarat. Dengan Allah aku dekat.
Hidup kat dunia. Macam drama swasta. Aku berdansa. Dia berdrama. Sapa penglipur lara? Masing-masing punya cerita. Mungkin sama. Mungkin beza. Tak payah metafora. Apa lagi hiperbola. Bikin serabut bulu mata. Stop bersastera. Hidup berkonsepkan matematika. Macam mana? Ada logaritma. Tambah tolak darab bahagi suma. Bayangla. Hari ni iman tersangkut. Fuh! Aku baik kot. Nak mencarot? Huish, takot! Tak patut tak patut. Nama Allah selalu sebut. Tapi, besok lusa iman mungkin ke laut. Alamak, iman letak kat lutut. Tengokla kat mana berpaut. Ini bukan kisah mengarut. Kalau boleh takmau sekadar pak turut. Ilmu dituntut. Tapi amal melarut. Itu dah ganyut. Cakap pon melalut. Takkan nak tunggu maut? Datang menjemput? Boleh fikit kot. So, hati kena lembut. Biar redha Allah kita sambut.
Time iman bertambah. Dosa campak ke lembah. Ala, lembah mana-manalah. Pastu iman berkurang balik. Time tu dunia tunggang terbalik. Dosa pon nampak cantik. Nilai pahala kecik. Macam ayam katik. Sana sini tergedik-gedik. Memang iman tengah lembik. Fasik. Jangan sampai munafik. Apa lagi syirik. Bila nak imarah masjid? Beringatlah sikit. Hidup kat dunia. Tak lama. Ubahla stigma. Jugak paradigma. Takyahla asyik bercengkerama. Double lagi berpesta. Clubbing sini sana. Awek bergetah depan mata. Mamat jambu nampak lawa. Kejar duit berganda. Tau nak kaya. Bila tanya, untuk aset akhirat ka? Takla, ofkosla dunia. Oh, ingatkan nak kasi kat orang tak upaya. Mana dosa? Mana pahala? Ada kenal doa? Allah campak mana?
Astaghfirullah. Muhasabah. Cari reasons munasabah. Besar dah. Pertama punya langkah. Bentang sejadah. Then, sedarlah. Rasa bersalah datang menjengah. Nak nanges pon kena khusyuk. Oh wudhuk? Takkan saja-saja nak duduk? Dosa dahla berkepok-kepok. Kitab pahala kompem berhabok. Takkan nak kena ketok? Takkan nak tunggu besok? So, amikla air sembahyang. Sembahyang. Cari port bila ada peluang. Masa senggang. Belakang tiang? Boleh jugak sorang-sorang. Tak dikacau orang. Nak bersembang. Dengan aku punya tok yang? Ish, mintak simpang. Kompemla Allah Yang Maha Penyayang. Hope aku boleh jadi pejuang. Nafsu aku tentang. Karat jahiliyah aku buang. Korek lubang. Campak ke longkang. Boleh hidup senang. Hati pon tenang. Bila lagi kalau bukan sekarang!
No comments:
Post a Comment