Wednesday, 1 January 2014

Drama Dunia Swasta

Belakang dosa. Depan pahala. Takkan aku nak jadi pak pacak? Goyang kaki. Hisap jari. Kuku digigit. Aku pon nak join lari. Lari berganti-ganti? Selfy? Suka hati. Mungkin aku tak sempurna. Cacat katanya. Mungkin aku tak laju. Mungkin jugak aku jatuh. Mungkin nanti aku terseliuh. Tapi takpa. At least aku nak lari dan aku harap Allah nampak. Ala, aku slowpoke. Wush, dia berlari. Aku naik motor cabok. Perh, dia naik Ferrari. Tapi, kami sama. Niat. Cuma yang beza. Iman dan taqwa. Aku kejar pahala. Dia pon kejar pahala. Mungkin journey kami beza. Aku jatuh lubang. Dia masuk longkang. Aku basah kuyup. Dia mungkin tengah redup. Aku nampak matahari. Dia nampak pelangi. Rilek itulah hidup.

Malam kelat. Hitam pekat. Hujan lebat. Ada kilat. Tayar pancat. Aku lambat. Macam ulat. Rasa penat. Muka penat. Budak Ferrari. Fuh! Dia berlari. Kanan kiri. Motor cabok? Ala, dah lapok. Aku naik mabok. Serabot perot. Stop aku sebut! Rasa dah nak meletop. Hidup macam denai hutan. Bukan taman permainan. Ada banyak buaian. Ada jugak lampu jalan. Bukan jugak Litar Sepang. Tak banyak simpang. Ini ujian. Dia jauh kat depan. Aku ketinggalan. Biarkan. Survey amalan. Topup iman. Aku berjalan. But who knows aku yang Allah nilai kan? Perasan.

Mata aku pejam. Biar sampai lebam. Impian syurga aku tanam. Dalam-dalam. Karat jahiliyah aku padam. Perbaiki masa silam. Cuba solat malam. Al-Quran kena khatam. Ilmu mesti hadam. Puasa jangan pitam. Title  Hajah aku genggam. So, aku tak karam. Sesat tengah malam. Baru boleh beli Ducati. Bila pahala berkati-kati. Takpon Ferrari. Bila pahala terlebih jari. Plan kena teratur. Pakai kalkulator. Darab bahagi tolak campur. Baru boleh melabur. Hope pahala aku subur. Aku tak stuck dalam lumpur. Dosa berlumur. Ampunkan aku Ya Ghaffur.

Motor cabok? Dah berabok. Aku campak masuk lubok. Pakai motor baru. Ducati aku sapu. Fuh! Laju. Tercabut kuku. Gugur jantung. Dia melopong. Aku rasa sombong. Alamak, lombong! Motor melambung. Terus rentung. Aku melolong. Mintak tolong. Ujian ni berat. Aku dah kufur nikmat. Ingat aku selamat. Lastnya, tersesat. Sombong sangat. Aku tak larat. Nafas tersekat. Mana semangat? Hati dah berkarat. Dengan Allah aku dekat.

Hidup kat dunia. Macam drama swasta. Aku berdansa. Dia berdrama. Sapa penglipur lara? Masing-masing punya cerita. Mungkin sama. Mungkin beza. Tak payah metafora. Apa lagi hiperbola. Bikin serabut bulu mata. Stop bersastera. Hidup berkonsepkan matematika. Macam mana? Ada logaritma. Tambah tolak darab bahagi suma. Bayangla. Hari ni iman tersangkut. Fuh! Aku baik kot. Nak mencarot? Huish, takot! Tak patut tak patut. Nama Allah selalu sebut. Tapi, besok lusa iman mungkin ke laut. Alamak, iman letak kat lutut. Tengokla kat mana berpaut. Ini bukan kisah mengarut. Kalau boleh takmau sekadar pak turut. Ilmu dituntut. Tapi amal melarut. Itu dah ganyut. Cakap pon melalut. Takkan nak tunggu maut? Datang menjemput? Boleh fikit kot. So, hati kena lembut. Biar redha Allah kita sambut.  

Time iman bertambah. Dosa campak ke lembah. Ala, lembah mana-manalah. Pastu iman berkurang balik. Time tu dunia tunggang terbalik. Dosa pon nampak cantik. Nilai pahala kecik. Macam ayam katik. Sana sini tergedik-gedik. Memang iman tengah lembik. Fasik. Jangan sampai munafik. Apa lagi syirik. Bila nak imarah masjid? Beringatlah sikit. Hidup kat dunia. Tak lama. Ubahla stigma. Jugak paradigma. Takyahla asyik bercengkerama. Double lagi berpesta. Clubbing sini sana. Awek bergetah depan mata. Mamat jambu nampak lawa. Kejar duit berganda. Tau nak kaya. Bila tanya, untuk aset akhirat ka? Takla, ofkosla dunia. Oh, ingatkan nak kasi kat orang tak upaya. Mana dosa? Mana pahala? Ada kenal doa? Allah campak mana?

Astaghfirullah. Muhasabah. Cari reasons munasabah. Besar dah. Pertama punya langkah. Bentang sejadah. Then, sedarlah. Rasa bersalah datang menjengah. Nak nanges pon kena khusyuk. Oh wudhuk? Takkan saja-saja nak duduk? Dosa dahla berkepok-kepok. Kitab pahala kompem berhabok. Takkan nak kena ketok? Takkan nak tunggu besok? So, amikla air sembahyang. Sembahyang. Cari port bila ada peluang. Masa senggang. Belakang tiang? Boleh jugak sorang-sorang. Tak dikacau orang. Nak bersembang. Dengan aku punya tok yang? Ish, mintak simpang. Kompemla Allah Yang Maha Penyayang. Hope aku boleh jadi pejuang. Nafsu aku tentang. Karat jahiliyah aku buang. Korek lubang. Campak ke longkang. Boleh hidup senang. Hati pon tenang. Bila lagi kalau bukan sekarang!

 

Ragam Makan Garam

Itulah manusia. Selalu nak kaya. Takmau merana. Nak hidup selesa. Kat mana-mana. Celah benua. Alam buana. Hutan belantara. Takdak hal la kalau usaha. Jangan salah pilih cara. Macam takda agama. Ada jugak nak enjoy ja keja. Duit poket mak bapak taja. Makan pakai tak bayar sewa. Tak payah pening kepala. Pagi petang berjimba-jimba. Berkapel merata-rata. Dah tak tau isi dunia. Akhirat tinggal berela-ela. Bukan tau berlumba-lumba. Nak kutip pahala. Macam dunia aku punya. Aku punya suka. Dosa takyah kira. Macam dah biasa.

Ini lagi satu spesis perangai. Cakap pandai. Berlagak macam kiyai. Tapi buat keja cincai. Dungu belom sampai tahap keldai. Barang branded nak pakai. Cap ayam katanya cikai. Tapi hutang pon tak pernah langsai. Kadang, hak orang pon nak tibai. Itulah dulu mimpi tinggi melangit nak gapai. Tak fikir nak boleh capai. Aku melangut tengok mimpi dia pon boleh buat medulla oblongata aku bersepai. Apa kena ni bhai? Belom berjuang dah longlai. Bila tanya, oh why? Usaha aku dah basi, lunyai. Bijakla sikit macam Si Luncai. Janganla lalai. Ada peluang, tibai. Biar usaha kita Allah nilai.

Bila sebut pasal aurat. Terbayang baju ketat. Seluar sendat. Kain tudung singkat. Nak bernafas pon padat. Aliran darah tersekat. Saluran usus pon boleh tersumbat. Hati dah berkarat. Nak solat pon liat. Asyik-asyik menggeliat. Syaitan datang dekat. Lelaki masuk rapat. Dah nama buaya darat. Muka manis senyum tak kelat. Lidah dah tak pelat. Cantek ja susun ayat. Nak mengorat. Katanya kumbang memikat. Puiih! Aku bukan nak kutuk rapat. Elakla ikhtilat. Jangan berkhalwat. Hidup kat dunia singkat. Dah hujung nyawa lagi tenat. Bila pahala nak melekat? Kalau dosa asyik menghambat. Dah muka macam lepat. Ditimpa ujian melarat. Mula rasa penat. Bila dah tak larat. Mulalah salahkan Allah punya kudrat. Persoalkan Dia punya zat.

Ada tu type type alim. Mengamalkan gaya hidup muslim. Nak start buat keja, Bismillahirrahmanirrahim. Tak pernah buat zalim. Bagi sedekah tak pernah claim. Kapel tak pernah fikir. Nak bercinta lepas kahwin.  Alhamdulillah. Memang muslim sejatilah. Orang dreaming nak jejak Korea. Dia pasang angan nak ke Mekah. Buat umrah. Buat amal baik beristiqamah. Pahala bertambah-tambah. Dosa letak sebelah. Tak ambik kisah. Tujuan dia nak ke Jannah. Tapi yang jadi masalah. Kadang-kadang bajet diri tu mulia. Tapi tak semuala. Anggap suma orang tak kena. Perlu ka nak menghukum segala? Mungkin hari ni tak buat dosa. Hati terjaga. Besok lusa? Belom tentu juga. Hidup ni macam roda. Jangan selalu mendabik dada. Dengan amalan yang tak seberapa. Tak semua orang tak sempurna. Allah tu Maha Kaya. Dia punya kuasa. Hanya Dia yang boleh menghakimi kita. Dosa pahala. Syurga neraka. Apa tindakan kita?